Bezorgd

 

Toen ik gisteren bij Jane op de IC kwam was ze helemaal bij en dat had ik totaal niet verwacht. Toen ik de IC opliep hoorde ik mama en dacht dat ik zelf een beetje ging doordraaien. Maar nee, Jane lag uitgebreid te zwaaien op bed en had gelijk het hoogste woord. Ik kwam er bijna niet tussen. Jane vertelde dat ze om 3:00 uur in de ochtend al wakker was geworden en dat ze daarna nog wel had geslapen maar dat ze toen al wel de slang van de beademing hebben verwijderd. Ze kreeg nog wel zuurstof door de neus. Al met al was het een, al klinkt dat misschien raar, aangenaam bezoek op de IC.

Net terug op mijn kamer kwam eerst het eten en daarna Rosa van Teknon met het verlossende bericht dat de operatie van Rosa klaar was en dat ik naar beneden kon voor het gesprek met dr. Gilete. Ik stond voor de IC te wachten toen Rosa vanuit de OK naar de IC werd gereden en zag haar in het voorbijgaan. Dr. Gilete en dr. Oliver liepen erachter en gaven mij gelijk een update.

Alles was goed gegaan en ze waren onder de indruk van de mobiliteit van haar nek. Rosa heeft een fusie tot C2 en een decompressie in verband met verzakking van de achterste hersenen. Opgelucht nam ik de lift naar boven en at mijn eten. Wat voor de verandering best smaakte. Ik hield mijzelf verder bezig met het editten van de laatste video, al mag je het geklooi wat ik doe zo eigenlijk niet noemen.

Om 21:00 uur mocht ik weer bellen naar de IC voor een update. Alles ging goed, hoewel er wel wat verwarring ontstond toen ik vroeg hoe het met mijn ander dochter ging. Blijft wennen voor iedereen. Ik ben redelijk op tijd gaan slapen (voor mijn doen) en werd om 6:00 uur wakker. Rond 9:00 uur weer even gebeld hoe het ging en ook nu kreeg ik te horen dat alles goed ging. Rond 11:00 uur kwam TeknonRosa binnen om te vertellen dat de IC arts mij wilde spreken. Hij vertelde dat het met Jane goed ging en dat ik haar even kon zien en dat ze zo naar boven mocht. Toen ik vroeg hoe het met Rosa ging, keek ook hij even verbaasd maar vertelde hij mij, na wat intern schakelwerk, dat ze nog sliep en dat ze later vandaag de beademing eraf zouden halen en haar wakker zouden maken.

Daarna even kort bij Jane binnen geweest voor ik weer naar mijn kamer werd gestuurd. Niet veel later volgde Jane. Ze heeft vandaag veel pijn, gelukkig heeft ze een apparaatje waarmee ze elke 20 minuten extra pijnstillers kan nemen en die heeft ze nodig ook. Nadat ze was geïnstalleerd kwamen de verpleegkundigen testen doen en is dr. Gilete ook nog even langs geweest.

Om 13:00 uur ging ik naar beneden naar de IC voor het half uurtje bezoektijd van de dag. Er stond een hele rij en één voor één mochten we naar binnen als de naam van de patiënt op de lijst stond, één bezoeker per patient. Rosa lag nog aan de beademing en dat was best een tegenvaller. Na een paar minuten leek het er op dat ze wakker werd, ze reageerde op mijn stem en deed haar ogen open. Helaas schrok ze ook dat ze vast lag en dat ze de slang van de beademing nog in zich had. Ze slikte en ademde moeilijk. Zo ging dat een paar keer op en neer tot ik een verpleegkundige zag en die erbij haalde. Zij verhoogde de slaap medicatie en Rosa viel weer in slaap. Ik hoop dat zij er niet veel van heeft meegekregen maar ik vond het erg naar.

Weer boven lag Jane te slapen en was het eten gebracht. Ik liet Jane nog even slapen en heb het mijne opgegeten. Toen ik bijna klaar was, werd Jane wakker. Nog steeds met heel veel pijn. Ik hielp haar met het bed iets omhoog te doen zodat ze iets kon eten. Het eten was een hele opgave maar het is haar toch gelukt een paar hapjes te eten. Ze vroeg naar Rosa en ik vertelde dat ze nog niet echt wakker was. Na het eten viel Jane af en aan in slaap. Op een gegeven moment was haar apparaatje voor pijnmedicatie leeg en ben ik naar de balie gelopen om deze te laten vullen. Daar gelijk aan TeknonRosa gevraagd of ze het mij konden laten weten als Rosa wakker was. Had er inmiddels een niet zo prettig gevoel bij. Gelukkig kwam na drieën het telefoontje dat ze van de beademing af is en dat ze helemaal bij was en dat het goed met haar gaat. Pak van mijn hart. Helaas is er waarschijnlijk geen gelegenheid meer om haar vandaag te zien en spreken. Maar morgen zal ook zij naar boven komen. Al met al een dag met veel zorgen en bezorgdheid. Dit was het even voor nu.
Liefs,
Monique

5 reacties op “Bezorgd”

  1. Toch heftig allemaal, helemaal om te lezen dat ze toch een beetje wakker werd en dan is zo’n tube echt heel vervelend. Ik hoop dat alles verder rustig verloopt en dat de pijn toch onder controle te krijgen is. Sterkte Monique en voor de meiden heel veel beterschap.

  2. hennie Molen dijk Mojel

    Hoi Monique fijn dat alles goed is verlopen maar nog steeds heel spannend
    hoop dat verder alles goed blijf gaan heel veel sterkte groetjes Tante Hennie

  3. leonie zuidgeest

    Sterkte daar in Barcelona, jullie hebben veel te verduren deze dagen maar het kan alleen maar beter worden. Toi toi toi

    Leonie Zuidgeest

  4. hoi.wat spannend zeg ,2 meiden geopereerd,nu is het afwachten hoe het verder met ze gaat,maar wat zwaar zeg ,ik geef je een hoop sterkte mee en geluk ,hou vol meid,ik heb echt bewondering voor je hoor,groet Monique een mede EDSER

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *