Pas op de plaats

De afgelopen dagen hebben erg in het teken van rust en het verwerken van emoties gestaan. Het tempo van de meiden gaat niet altijd tegelijk op.

Rosa had eerst wat meer rust en tijd nodig en nu is het Jane die haar rust moet pakken. De planning voor gisteren was dat Rosa nog een dagje binnen zou blijven en dat ik met Jane naar het dichtstbijzijnde parkje zou lopen. Je schijnt daar een mooi uitzicht te hebben over de hele stad. Helaas besliste het lichaam anders. Jane had erg last van haar buik. Kan ook liggen aan de hamburger van de avond eerder. Niet veel later na die hamburger begon het eerste ongemak zich aan te dienen. De planning viel hiermee in het water. Wat natuurlijk een teleurstelling was.

Later op de dag begon de hoofdpijn op te komen en een flinke migraine diende zich aan. Wat een pijn had ze. Als moeder voel je je op zo’n moment machteloos. Uiteindelijk lukte het om in slaap te vallen maar om 2:00 uur werd Jane wakker en voelde ze zich zo mogelijk nog beroerder. We zijn zo’n anderhalf uur wakker geweest waarbij ze geen houding wist te vinden om de pijn iets dragelijker te maken. Na wat te hebben overgegeven lukte het weer om in slaap te vallen.

Vanmorgen om 8:00 uur nog een pijnstiller en nu twee uur later ligt ze nog te slapen. Hopelijk wordt ze zo wakker met minder pijn en knapt ze een beetje op. Het is een traject met stappen vooruit, stapjes terug en pas op de plaats. Maar zolang er een stijgende lijn omhoog is, gaan we de goede kant op.
Liefs,
Monique

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *