Vreemde tijd waar we in leven

Het CoVID-19 virus grijpt om zich heen en helaas is hetgeen waar we bang voor waren uitgekomen. Donderdagmiddag kregen we het bericht dat de operaties worden uitgesteld. Geen verrassing, ik volg het nieuws zowel in Nederland als in Spanje. En waar het hier nu ook steeds grotere vormen aan neemt, is het in Spanje op sommige plekken al schrijnend. Het is een heel raar idee dat je gezondheid afhankelijk is van het gedrag van het grote geheel. Wij letten enorm op, proberen zo weinig mogelijk naar buiten te gaan. Jane komt nu helemaal niet meer buiten en Rosa alleen nog voor haar werk. Ik laat de hond uit, doe boodschappen en ga twee keer per week naar mijn werk. De rest werk ik thuis. En als ik dan zie hoeveel mensen nog gezellig samen dingen doen, vrees ik met grote vrezen. En ik begrijp best dat als je niemand in je omgeving hebt die ziekelijk is, het moeilijk te bevatten is wat een impact een besmetting kan hebben. Maar het nieuws is de hele dag op alle media kanalen. Je kunt er niet omheen.

De onzekerheid van het uitstel, het niet de deur uit kunnen, het gebrek aan contact zijn allemaal heel ingrijpende dingen waar je geen enkele invloed op uit kan oefenen. Spanje is hard op weg om Italië te evenaren. In Nederland lijken mensen nog steeds niet de ernst in te zien van de ernst van deze uitbraak. Nog steeds zie je iedere dag vergelijkingen met griepcijfers, die via via ergens van gekopieerd zijn, uit zijn verband zijn getrokken en waar dan weer iedereen achteraan hobbelt. Dit alles maakt het voor mij soms moeilijk om vertrouwen te hebben in een spoedige oplossing van dit probleem. En dus ook een spoedige datum voor de operaties. Dit hangt nu van zoveel onzekerheden aan elkaar dat we niets anders kunnen doen dan afwachten en geduld hebben. Twee dingen die mij niet zo goed afgaan.

Vandaag hebben we een bordspeltoernooi gehouden. Hoe verder op de dag, hoe eenvoudiger het spel. De vermoeidheid gaat op een gegeven moment zijn tol te eisen Maar ik kan wel verheugd melden dat de meiden mij alsnog hebben ingemaakt. Verliezen is zo erg nog niet en we hebben een leuke dag gehad. Zo proberen we de dagen door te komen, hopend op betere en minder vreemde tijden.

Liefs Monique

1 reactie op “Vreemde tijd waar we in leven”

  1. Ooo meiden toch. Het is voor jullie dubbel zo lastig. En geen datum voor de operatie en verplicht binnen blijven. Hoop zo dat jullie er goed doorkomen. Jullie zijn sterk. Er hangt veel van af. Hou jullie haaks, ik blijf coor jullie duimen. Monique je bent een super mama, diepe buiging voor jou

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *