Vriendinnen

Mijn lieve vriendinnen hebben een blog geschreven over hoe zij het vinden dat ik zo ziek ben en afhankelijk van een crowdfundactie. Ik heb zo veel steun aan mijn meiden en dankzij hen houd ik het vol en heb ik hoop voor de toekomst.

Sascha

Ik ken Jane als sinds de kleuterklas, sinds dat we beide 4 jaar waren. We vertellen altijd aan iedereen, die ernaar vraagt, dat de eerste dag dat Jane en ik elkaar zagen, we elkaar haten, niet uit konden staan. En de dag daarna waren we meteen beste vrienden. Dit verhaal klopt niet helemaal, maar we vinden het leuk om zo te houden. Sinds die dag zijn we BFF’s, Best Friends Forever.

Jane en ik zijn samen opgegroeid, op school deden we altijd alles samen en ook na school spraken we vaak af. Al gauw zag ik haar niet meer als mijn beste vriendin, maar meer als een zus.

Ik vind het erg lastig om alles zo te zien en te lezen over de meiden. Het doet mij veel. Ik zie twee geweldige, slimme en prachtige meiden, jongen vrouwen al, die zo gebonden zijn door hun ziektes, waardoor de kleine dingen niet meer mogelijk zijn. Jane en ik spraken vaak af, al was het voor een drankje in de stad of samen naar de film gaan. Dit hebben we al in lange tijd niet meer gedaan. Ik wil niets liever dan dat deze twee meiden hun leven weer terugkrijgen, zodat ze weer naar school kunnen, weer uit kunnen gaan en weer alles kunnen doen wat ze op deze leeftijd horen te doen.

Alle mogelijkheden die ik heb en zie, probeer ik te gebruiken om de meiden te helpen met het inzamelen van het geld.

Af en toe denk ik aan wat er kan gebeuren als de operatie niet door gaat of wanneer deze niet goed gaat, maar hier stop ik al snel mee. Ik wil daar niet aan denken.

Ik denk vaak aan de leuke vakanties die ik heb gehad met Jane, en de andere meiden in ons vriendengroepje. In het waterpark, waar we pas in de avond van de glijbaan gingen omdat toen alle kinderen weg waren en we de rust hadden. Of in het bungalowpark waar we met zijn vieren (Jane, Tara, Iris en ik) een weekje zaten en het erg naar ons zin hadden.

Of de keren dat we lekker op een terrasje zaten te drinken en mensen te bekijken en over te roddelen. Op het strand met een flesje rosé per persoon. Deze momenten mis ik het meest, niet alleen voor mijzelf, maar ook voor Jane. Meiden van deze leeftijd horen in de bloei van hun leven te zitten, en niet thuis op de bank omdat ze niet kunnen bewegen van de pijn. Dat wens je niemand toe.

Ik houd ontzettend veel van deze meiden, en over de jaren heen voelen ze steeds meer als familie, en voel ik mij thuis ben hun. Ik wil ze weer een leven geven, weer de mogelijkheid dat ze dingen kunnen gaan doen die ze willen doen zonder hun agenda’s leeg te maken voor de dagen daarna zodat ze kunnen uitrusten.

Iris

Hoe mooi zou het zijn als Jane en Rosa weer een leven zouden krijgen. Hoe mooi zou het zijn als zij weer naar school zouden kunnen. Hoe mooi zou het zijn als zij een dagje er op uit kunnen. Hoe mooi zou het zijn als zij boodschappen kunnen doen in de supermarkt. Hoe mooi zou het zijn om niet vermoeid en gebroken de dag te beginnen.

Ik leerde Jane in 2011 kennen op de middelbare school. Een vrolijke, sportieve en enthousiaste meid, die vooral zin had in het leven. In de loop van dat jaar merkte ik wel dat zij vaak doktersbezoeken had en het ziekenhuis een stuk vaker van binnen zag dan elke brokkenpiloot. Ze legde mij uit wat voor ziekte er speelt in haar familie en dat schok mij. In de loop der jaren zag ik Jane, en Rosa, erg achteruitgaan. Vaker niet op school, veel zittend, een brace om haar been/arm en heel soms met een kruk. Sinds afgelopen jaar, 2019, gaat de achteruitgang steeds sneller. Dit vind ik erg naar en verdrietig om te zien.

In de zomervakantie van 2015 waren wij als vriendinnengroep van 4 meiden een weekje weggeweest. Heerlijk was dit. We hadden een appartementje op een vakantiepark, met een lift, een bad en een sauna. Driemaal raden wie er in de sauna lag! Tijdens deze week zat ik wel echt met mijn neus op de feiten. Wat een powervrouw is Jane! Je hoorde (en nog steeds) haar nooit klagen over pijn of vermoeidheid.

Onze vriendinnengroep zit al een tijdje te fantaseren over dat als Jane de operatie heeft gehad en weer gewoon normaal een dag door kan zoals iedereen dat wij een stedentrip gaan doen. Hopelijk wordt 2020 het jaar van Jane en Rosa!

3 reacties op “Vriendinnen”

  1. Best friends forever die meiden. Vanaf kleins af aan tot -hopelijk!- als oude besjes, door dik en dun, door betere en nu door slechtere tijden heen, en dat de beste tijd nog komen gaat!
    Best Friends Forever ♡♡♡♡

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *